Προσπαθώ να βρω στο ελληνικό λεξιλόγιο λέξεις εντυπωσιακές, για να μπορέσω να περιγράψω το υπερθέαμα του Βίκου. Μάταια. Καμιά λέξη δεν αποδίδει το δέος που αισθανόμαστε μπροστά σ’ αυτό το δημιούργημα της φύσης. Φαράγγι ιλιγγιώδες, αβυσσαλέο, χαοτικό. Μόνον αναρριχητές, αετοί ή αγριόγιδα μπορούν να αισθάνονται άνετα στη θέα της χοάνης του. Όλοι οι υπόλοιποι, μόλις βρεθούν στην άκρη των «μπαλκονιών»του πισω πατούν.
Με αυτά τα λόγια αρχίζει το πολύ ενδιαφέρον άρθρο του για το Βίκο ο Θ. Μπουσγιουράκης στο τελευταίο τεύχος του -πάντα επιμελημένου – περιοδικού “Ελληνικό Πανόραμα”. Το άρθρο περιγράφει ένα οδοιπορικό στα πιο σημαντικά μέρη από όπου κάποιος μπορεί να θαυμάσει τη χαράδρα του Βίκου. Ένα τμήμα της δημοσίευσης και ορισμένες από τις εντυπωσιακές φωτογραφίες της Α. Καλαϊτζή που το συνοδεύουν εδώ (στο τέλος της σελίδας).
(Υ.Γ.: Η ειδική αναφορά ενός ακόμα δημοσιεύματος για το Ζαγόρι στη “Ράχη” μας τιμά ιδιαίτερα. Ευχαριστούμε.)
