Ζαγόρι και Ποίηση

Τις περισσότερες φορές οι γραπτές αναφορές στον Βίκο και τα Ζαγοροχώρια εξαντλούνται σε τουριστικές περιγραφές ή συμβουλές για καλύτερη διαμονή στην περιοχή μας. Από την κατηγορία “Έγραψαν για το Ζαγόρι…” δεν θα μπορούσε όμως να λείπει και η ποίηση!

Αναδημοσιεύουμε σημερα λοιπόν το ποίημα του ηπειρώτη λογοτέχνη Μιχάλη Γκανά “Και ιδού ίππος πυρρός” με αναφορά στην Τύμφη και τη Δρακόλιμνη:

Κεφαλή αλόγου σκύβει να πιει νερό. Ίσα που πρόλαβε να δει, εκτός απ’ τη μορφή του, μιαν αλογόμυγα επάνω στα καπούλια, πριν σπάσει ο καθρέφτης της πηγής. Ρουθούνια ανοιγμένα γεμάτες γουλιές ήρεμη ανάσα και μόνο τα μάτια του τρομαγμένα, με το τρέμισμα μιας σκιάς στον αέρα.   Ξανά.   Αναπεπταμένο πεδίο. Γύρω βουνά. Ένα άλογο πίνει νερό. Η καμπύλη του αυχένα του τόξο καλά τανυσμένο. Αεράκι στη χαίτη, όταν μαύρο πουλί περνάει ψηλά. Η σκιά του βιτσιά στα καπούλια.   Ξανά.   Χαμηλή πτήση με ελικόπτερο πάνω από τη Δρακολίμνη της Τύμφης. Καταπράσινο οροπέδιο ανάμεσα σε χιονισμένα βουνά. Στη όχθη της λίμνης ένα άλογο πυρρό ξεδιψάει. Αλαφιάζεται. Τρέχει. Τρέχουν μαζί του και τ’ άλλα λευκά, φαιά, πυρρά, σίβα, μαύρα, 150 άλογα κάτω από ένα καπώ, στο δρόμο Ιωαννίνων-Κοζάνης.

(από το περιοδικό Τα Νεφούρια, τεύχος 14, Πρωτοχρονιά 2006)